στενακτός
στενακτός, to be mourned, giving cause for grief
στενακ-τός, ή, όν,
- to be mourned, giving cause for grief, ἀνήρ S. OC 1663; ἄτα E. HF 917 (lyr.).
- 2 mournful, ἰαχά Id. Ph. 1302 (lyr.).
στενακτός, ή, όν :
1 gémissant, plaintif, Eur. Ph. 1302 ||
2 lamentable, Soph. O.C. 1663 ; Eur. H.f. 917.
Étym. vb. de στενάζω.
1. pass. te beklagen, beklagenswaardig:
2. act. jammerend, klagend:
στενακτός, stöhnend, seufzend, ἰαχά, Eur. Phoen. 1311, – beseufzt, zu beklagen, Soph. O.C. 1659, ἄτα Eur. Herc.Fur. 917.
στενακτός, ή, όν
from στενάζω
- 1to be mourned, giving cause for grief, Soph., Eur.
- 2mournful, Eur.