στενακτέον
στενακτέον, one must bewail
στενακ-τέον,
- one must bewail, τὰ τούτων E. Supp. 291.
στενακτέον, vb. du préc. Eur. Suppl. 291.
στενακτέον, adj. verb. von στενάζω.
στενακτέον, one must bewail