στυγερῶς
στυγερῶς [ῠ] adv. horriblement, Il. 16, 723 ; Od. 22, 23 ; Soph. Ph. 166.
Étym. στυγερός.
στυγερῶς
[adv. fr. στυγερός.]
In dire wise, so as to entail bitter consequences, so as to make a person rue his presumption or his falling short in something : σ. κε πολέμου ἀπερωήσειας Il. 16.723 : σ. κέ τινα πέμψαιμι νέεσθαι Od. 21.374. Cf. Od. 23.23.