στυγητός
στυγητός, hated, abominated, hateful
στῠγ-ητός, όν,
- hated, abominated, hateful, Ἥρᾳ σ. A. Pr. 592: abs., Ph. 2.202, Ep.Tit. 3.3, POxy. 433.28; σ. ἔρως Hld. 5.29.
στυγητός, ή, όν [ῠ]
1 haï, exécré, Eschl. Pr. 592 ||
2 haïssable, odieux, NT. Tit. 3, 3 ; Hld. 5, 29.
Étym. vb. de στυγέω.
στυγητός, verhaßt, Ἥρᾳ, Aesch. Prom. 594, wo es 2 Endgn ist.
Strong 4767
*
hated, hateful: Tit 3:3.†
στυγητός
στῠγητός, όν
- hated, abominated, hateful, Aesch., NTest.