συγγενίς
συγγενίς, family member (f.)
συγγεν-ίς, ίδος, pecul. fem. of συγγενής, Ev.Luc. 1.36, Plu. Aet.Gr. 2.265d, CIG 2995 (Ephesus), IG 14.829 (Puteoli), 3.479, PAmh. 2.78.9 (ii A.D.); acc. to Poll. 3.30, ἐσχάτως βάρβαρον.
συγγενίς, ίδος (ἡ) [ῐδ] la parenté, Plut. M. 265c.
Étym. συγγενής.
συγγενίς, ίδος, ἡ, bes. fem. zu συγγενής, Ev. Luc. 1.26 ; s. Lobeck Phryn. 452.
Strong
*†
late fem. form of σνγγενής, q.v.,
a kinswoman: Lk 1:36.†