συγγενικός
συγγενικός, congenital, hereditary
συγγεν-ικός, ή, όν,
- congenital or hereditary, of a predisposition to disease, Hp. Epid. 3.1.Ϛʹ, cf. Plu. Per. 22; σ. τρίχες Arist. Pr. 878b27 (cf. συγγενής I); τὸ σ. τέλος our congenital end, Nausiph. 2, Polystr. Herc. 346 p. 86 V. (fr. 3 col. 10a), cf. Epicur. Ep. 3 p.63 U. Adv. -κῶς Id. Ep. 1 p.24 U.
- II of or for kinsmen, σ. φιλία between kinsfolk, opp. ἑταιρική, Arist. EN 1161b12; σ. ἱερωσύναι D.H. 2.21; σ. ἀρχιερατικοὶ στέφανοι OGI 470.20 (Odemish, i A.D.); τὰ ἀρχῆθεν ὑπάρχοντα ταῖς πόλεσιν πρὸς ἀλλήλας σ. δίκαια IG 12(9).4.7 (Carystus, ca. i B.C.); κατὰ τὸ σ. Sammelb. 4638.6 (ii B.C.); συγγενικῆς θεᾶς Ἴσιδος Bull.Soc.Alex. 5.273 (ii A.D.). Adv. -κῶς like kinsfolk, D. 25.89, Polyaen. 5.2.8.
- 2 metaph., kindred, of a common kind, ἔχειν τὴν μορφὴν σ. Arist. HA 623b6; τὰ κοινὰ καὶ σ. things common and of our own nature, Alex. 30.7; εἴδη πρὸς ἄλληλα σ. Arist. HA 531b22.
- 3 of, belonging to the συγγενεῖς (III), Phan.Hist. 11, Arch.Pap. 1.220 (Ptolemaic).
συγγενικός, ή, όν :
I de parenté, c. à d. :
1 de parents, qui concerne des parents, p. opp. à ἑταιρικός, Arstt. Nic. 8, 14, 1 ||
2 qui appartient à une race, à une famille, DH. 2, 21 ||
3 fig. qui a de l’affinité, Arstt. H.A. 9, 40, 1 ; avec πρός et l’acc. Arstt. H.A. 4, 7, 1 ||
II qui vient de naissance, naturel, Hpc. Epid. 3, 1074 ; Arstt. Probl. 4, 18, 1 ; Plut. Per. 22 ; DL. 10, 129.
Étym. συγγενής.
1. aangeboren, congenitaal:
2. van verwanten, van familieleden:
συγγενικός, ή, όν, den Verwandten gehörigste, betreffend, φιλοστοργία, Pol 32.11, 1.
• Adv., συγγενικῶς καὶ φιλανθρώπως οἰκεῖτε τὴν πόλιν, Dem. 25.89. Vgl. συγγένεια.
• Adv., συγγενικῶς καὶ φιλανθρώπως οἰκεῖτε τὴν πόλιν, Dem. 25.89. Vgl. συγγένεια.
συγγενικός
from συγγενής
συγγενικός, ή, όν
- Icongenital, hereditary, Plut.
- IIof or for kinsmen, σ. φιλία between kinsfolk, Arist.: —adv. -κῶς, like kinsfolk, Dem.