συναίμων
συναίμων, ον, gen. ονος, = foreg., Ps.-Phoc. 206, IG 12(8).441.15 (Thasos), Supp.Epigr. 1.464.9 (Galatia, iii A.D.), prob. in E. Ph. 817 (lyr.).
συν·αίμων, ων, ον, gén. ονος, c. le préc. Phocyl. 194.
συναίμων, gen. ονος, gemeinsames Geblüts.