συναποτίθημι Save Bailly 2024 Pape συν·αποτίθημι [τῐ] seul. moy. déposer ou abdiquer en même temps, acc. Plut. M. 374 ; abs. App. Civ. 2, 32. συναποτίθημι, (τίθημι), mit od. zugleich ab- od. weglegen, τὸ αἰδεῖσθαι συναποθέμενοι, Plut. de audit. A.