συναπτικός
συναπτικός, capable of adjusting
συναπ-τικός, ή, όν,
- capable of adjusting, τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα Phld. Piet. 8.
- II Gramm., σ. σύνδεσμος or ὁ σ. alone, hypothetical conjunction (εἰ, εἴπερ, etc.), Chrysipp.Stoic. 2.68, D.T. 642.32, Plu. E apud Delph. 2.386f, A.D. Conj. 218.11. Adv. -κῶς, gloss on αὐτοσχεδόν, Sch. Hes. Sc. 189; on ἄφαρ, Sch.D Od. 2.169.
- III = συστρεπτικός, of cold, Gal. 17(2).37.
συναπτικός, ή, όν, qui a la propriété de marquer la connexion : σ. σύνδεσμος, Plut. M. 385e ; ou subst. ὁ συναπτικός, Dysc. Conj. p. 501, 10 Bekker, Anecdota græca, conjonction marquant la connexion, en parl. des conjonctions conditionnelles, c. εἰ, εἴπερ, etc.
Étym. συναπτός.
συναπτικός, ή, όν, verbindend, anknüpfend, σύνδεσμος, Plut. de Εἰ ap. Delph. 6;
• adv. συναπτικῶς , = εὐθέως, ἄφαρ, Schol. Od. 2.169.
• adv. συναπτικῶς , = εὐθέως, ἄφαρ, Schol. Od. 2.169.