σφάγιος
σφάγιος, slaying, slaughtering
σφᾰγ-ιος, α, ον,
- slaying, slaughtering, σ. μόρος slaughter, S. Ant. 1291 (lyr.); fatal, deadly, Hp. Fract. 35; σ. ξίφεα Man. 1.316.
- II σφαγία· ἡ τῆς ἱερουργίας ἡμέρα, Hsch.
- III of the throat, σύριγγες Max. 169.
σφάγιος, α, ον [ᾰ]
I d’égorgement, c. à d.
1 qui sert à immoler, à égorger, Man. 1, 376 ||
2 qu’on égorge ; subst. τὸ σφάγιον (v. ce mot) ||
3 qui cause la mort, mortel, Hpc. Fract. 775 ||
II de la gorge, Max. π. κατ. 169 ; αἱ σφάγιαι (s. e. φλέβες) Hpc. 637, 42, veines jugulaires.
Étym. σφαγή.
1. bloederig:
2. fataal.
σφάγιος, schlachtend, opfernd, überhaupt mordend, tötend ; μόρος, der Mord, Soph. Ant. 1277 ; ξίφη, Maneth. 1.316 ; s. auch σφαγία u. σφάγιον.
σφάγιος, α, ον
σφάζω
- slaying, slaughtering, σφ. μόρος slaughter, Soph.