σφαγεύς
σφαγεύς, a slayer, butcher
σφᾰγ-εύς, έως, ὁ,
- slayer, butcher, E. Rh. 254 (lyr.), IT 623, HF 451, etc.; at a sacrifice, SIG 1025.44 (Cos, iv/iii B.C.); murderer, cut-throat. Decr. ap. And. 1.78, D. 13.32; ὁ σφαγεὺς ἕστηκε, of the sword on which Ajax is about to throw himself, S. Aj. 815; sacrificial knife, spit, E. Andr. 1134.
σφαγεύς, έως (ὁ) [ᾰ]
1 meurtrier, Eur. Rhes. 251, I.T. 623, H.f. 451, etc. ; fig. en parl. d’un sophiste, Numén. (Eus. P.E. 730c) ; Xén. Hell. 3, 2, 28 ; 3, 4, 55 ; 5, 1, 34 ; Plat. Ep. 336c ; Dém. 175, 27 ||
2 glaive, couteau pour les sacrifices, Soph. Aj. 815 ; Eur. Andr. 1134.
Étym. σφάζω.
σφαγεύς, ὁ, der Schlächter, Mörder ; Eur. I.T. 623, Rhes. 254 ; Plat. Ep. VII.336c ; Dem. 13.32 ; – das Schlacht-, Mordschwert, Soph. Aj. 802 ; Opfermesser, Eur. Andr. 1135.
σφαγεύς
σφᾰγεύς, έως, ὁ,
σφάζω
- a slayer, butcher, Eur.: a murderer, cut-throat, Dem.:—in Soph., ὁ σφαγεὺς ἕστηκε the slayer is set, i. e. the sword on which Ajax is about to throw himself:— a sacrificial knife, Eur.