σφαγιασμός
σφαγιασμός, a slaying, sacrificing
σφᾰγ-ιασμός, ὁ,
- slaying, sacrificing, E. El. 200 (lyr., pl.), Plu. Ages. 6, Corn. ND 34.
σφαγιασμός, οῦ (ὁ) [φᾰ]
1 immolation, sacrifice, Plut. Ages. 6 ||
2 meurtre, Eur. El. 200.
Étym. σφαγιάζω.
σφαγιασμός, ὁ, das Schlachten, Opfern ; Eur. El. 200 ; Plut. Ages. 6.
σφαγιασμός
from σφαγιάζομαι
σφᾰγιασμός, οῦ, ὁ,
- a slaying, sacrificing, Eur., Plut.