σφαγιάζω
σφαγιάζω, to slay a victim, sacrifice
σφαγιάζω (seul. prés. et ao. ἐσφαγίασα) [φᾰ] rare à l’act. immoler, sacrifier, Ar. Av. 569 ; DS. 13, 86 ; au pass. (ao. ἐσφαγιάσθην) être immolé, Hdt. 7, 180 ; Ar. Av. 570 ; Xén. Lac. 13, 8 ; impers. ἐσφαγιάζετο αὐτῷ, Hdt. 6, 76, on lui égorgeait des victimes ||
Moy. c. à l’act. Hdt. 9, 61, 72 ; Xén. An. 4, 5, 4, etc.
Étym. σφάγιος.
σφαγιάζω, Opfertiere schlachten, opfern ; Ar. Av. 569, u. pass. ib. 570, wie σφαγιασθείς Her. 7.180 ; gew. med., Her. 6.76, 9.61, 72 ; Xen. An. 4.5.4 u. oft ; εἰς τὸν ποταμόν, so daß das Blut in den Fluß läuft, 4.3.18 ; Sp.
ἱέρακα τὸν πελαγοδρόμον καὶ γῦπά σοι σφαγιάζει καὶ μυγαλόν, τὸ σόν, θεά, μυστήριον μέγιστον
sacrifica en tu honor un halcón que sobrevuela el mar, un buitre y una musaraña, tu mayor misterio, diosa