ταφεύς
ταφεύς, a burier
ταφ-εύς, έως, ὁ,
- burier, grave-digger, S. OC 582, El. 1488, Plu. Comp.Pel.Marc. 3.
ταφεύς, έως (ὁ) [ᾰ] celui qui ensevelit, Soph. O.C. 582, El. 1488 ; Plut. Pel. c. Marc. 3.
Étym. θάπτω.
ταφεύς, έως, ὁ, der den Toten begräbt ; Soph. O.C. 588, El. 1410 ; B.A. 308.
ταφεύς
τᾰφεύς, έως, ὁ,
θάπτω
- a burier, Lat. vespillo, Soph.