τάφιος
τάφιος, a grave
τάφ-ιος, α, ον,
- = ταφήϊος, λίθος gravestone, AP 7.40 (Diod.).
- II pl. τάφια, τά, burial-place, IG 12(1).736 (Camirus, iii B.C.): but also τᾶν ταφιᾶν (from ταφία or ταφιά) Supp.Epigr. 3.674A4, al. (Rhodes, ii B.C.).
τάφιος, α, ον [ᾰ] de sépulture, de tombeau, Anth. 7, 40 ; Nonn. Jo. 20, 7 (τάφος 1).
τάφιος, = ταφήϊος, λίθος, Leichenstein, Diod. iun. 12 (VII.40).
τάφιος, α, ον
= τᾰφήιος
- τ. λίθος a grave stone. Anth.