τετράπεδος
τετράπεδος, with four surfaces; of four feet
τετρᾰ-πεδος, ον,
- with four surfaces or sides, squared, λίθοι D.S. 20.95, cf. IG 42(1).119.14, al. (Epid.), Arr. An. 6.29.5 (v.l. τετραπόδου), Hdn. 8.4.2.
- II of four feet, κλίμακα τῷ πλάτει τετράπεδον Plb. 8.4.4, cf. Orac. ap. Plu. Aem. 15.
1 τετρά·πεδος, ος, ον [ᾰ] à quatre faces, carré, DS. 20, 95 ; Arr. An. 6, 29 ; Hdn 8, 4.
Étym. τ. πέδον.
2 τετρά·πεδος, ος, ον [ᾰ] long, large, etc. de quatre pieds, Pol. 8, 6, 4 ; Oracl. (Plut. Æmil. 15).
Étym. τ. πέζα.
τετράπεδος, vierflächig, mit vier Flächen od. Ebenen, Hdn. 8.4.4.
τετράπεδος ², τετράπεδον μέγεθος eine Größe von vier Fuß, Plut. Aemil. 15, wie κλῖμαξ Pol. 8.6.4.