τιμαλφής
τιμαλφής, fetching a prize, costly, precious
τῑμαλφ-ής, ές, (τιμή, ἀλφεῖν)
- fetching a prize, costly, precious, A. Fr. 56, Ion Trag. 43; -έστατον κτῆμα Pl. Ti. 59b; πρᾶγμα χρυσοῦ -έστερον Nicostr. ap. Stob. 4.23.62, cf. Ph. 1.157; πάντα μου τὰ -έστατα κτήματα Gal. 14.66.
τιμ·αλφής, ής, ές [ῑ] qui trouve son prix, qui parvient à se vendre son prix, d’où coûteux, précieux, cher, Eschl. fr. 53 ; Plat. Tim. 59b ; Anth. 11, 397 ||
Cp. -έστερος, Nicostr. (Stob. Fl. 74, 62), sup. -έστατος, Plat. l. c. ; El. N.A. 10, 13.
Étym. τιμή, ἀλφάνω.
τιμαλφής, [ῑ], ές, was einen Preis oder Wert findet, übh. geschätzt, geehrt, wertvoll ; Aesch. frg. 47 ; τιμαλφέστατον κτῆμα, Plat. Tim. 59b ; φόρτος, Luc. epigr. 17 (XI.432), u. öfter bei Sp.
τιμαλφής
τῐμ-αλφής, ές
τιμή, ἀλφεῖν
- fetching a prize, costly, precious, Plat.