τορυνητός
τορυνητός, stirred about
τορῡν-ητός, ή, όν,
- stirred about, Cael.Aur. TP 1.1.
τορυνητός, οῦ (ὁ) s. e. ζωμός, sorte de panade, C. Aur. Chron. 1, 1.
Étym. τορυνάω.
τορυνητός, [ῡ], adj. verb. von τορυνάω, umgerührt, zerrührt, Sp.