φευκτός
φευκτός, to be shunned
φευκ-τός, ή, όν,
- to be shunned or avoided, Arist. EN 1153b2; opp. αἱρετός, ib. 1119a23, 1172b19, Epicur. Ep. 3 p.63 U., Phld. Herc. 1251.13: Comp., Arist. Top. 116b5.
- 2 that can be escaped or avoided, ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν S. Aj. 224 (lyr.), cf. Pl. Ax. 369b; cf. φυκτός.
φευκτός, ή, όν :
1 qu’il faut fuir ou éviter, Arstt. Nic. 7, 14, 1 ; p. opp. à αἱρετός, Arstt. Nic. 3, 12, 1, 10, 2, 2 ||
2 qu’on peut fuir ou éviter, Soph. Aj. 224 ; Plat. Ax. 369b ||
Cp. -ότερος, Arstt. Top. 3, 3 ; Naz. t. 1, p. 101 ; sup. -ότατος, Naz. t. 1, p. 92.
Étym. φεύγω.
φευκτός, adj. verb. von φεύγω, geflohen, vermieden, zu fliehen, zu meiden, zu vermeiden ; ἄτλατον, οὐδὲ φευκτάν Soph. Aj. 222 ; dem man entfliehen, entgehen kann, den man fliehen muß, Plat. Ax. 369b u. Sp.
φευκτός, ή, όν
verb. adj. of φεύγω
- 1to be shunned or avoided, Arist.
- 2that can be avoided, Soph.