About Report a problem

Menu

φευκτέον

φευκτέον, one must flee

φευκ-τέον,
  • one must flee, ἀπό τινος Pl. Phd. 62d; δεῦρο τοῖς κακοῖσι φ. they must flee, E. Heracl. 259, cf. Ar. Av. 392 (lyr.): pl., Sch. Il. 10.149.
    • II c. acc., ἀκολασίαν Pl. Grg. 507d, cf. X. Mem. 2.6.4, etc.
    • III φευκτέος, α, ον, to be avoided, Gal. 18(2).850; τὰ φ. Iamb. VP 31.190.

Saved

Recent