φθινάς
φθινάς, waning
φθῐν-άς, άδος, ἡ, (φθίνω) intr.,
- wasting, waning, μηνῶν φ. ἁμέρα E. Heracl. 779 (lyr.); φ. ὥρα Heraclit. All. 71; ἕως διχοτόμου φθινάδος Str. 3.5.8.
- II Act., wasting, νόσοι S. Ant. 819 (anap.); τηκεδόνες Ph. 2.432; φ. νόσος, technically, consumption, = φθίσις, Hp. Gland. 14 (pl.), Paus. 5.26.5; and without νόσος, Hp. Mul. 1.2; also; = empyema, Ruf. Ren.Ves. 2.36.
φθινάς, άδος [ῐ] adj. f. :
1 intr. qui touche à sa fin ou à son déclin, Eur. Her. 779 ||
2 tr. qui fait dépérir, qui consume, Soph. Ant. 819 ; Hpc. 273, 9, etc.
Étym. φθίνω.
1. ten einde lopend:
2. vernietigend, verterend:
φθινάς, άδος, ἡ,
1) intr., abnehmend, schwindend, zu Ende gehend, σελήνη, ἡμέρα u. vgl., φθινὰς μηνῶν ἁμέρα Eur. Heracl. 779.
2) akt., abnehmen od. schwinden machend, verzehrend, νόσος, die Auszehrung, die Schwindsucht ; Hippocr.; Plut. Galb. 17 ; allgemeiner, οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις Soph. Ant. 813. S. φθίνα.
1) intr., abnehmend, schwindend, zu Ende gehend, σελήνη, ἡμέρα u. vgl., φθινὰς μηνῶν ἁμέρα Eur. Heracl. 779.
2) akt., abnehmen od. schwinden machend, verzehrend, νόσος, die Auszehrung, die Schwindsucht ; Hippocr.; Plut. Galb. 17 ; allgemeiner, οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις Soph. Ant. 813. S. φθίνα.
φθινάς
φθῐνάς, άδος,
φθίνω
- Iintr. waning, Eur.
- IIact. causing to decline, wasting, Soph.