φθινοπωρινός
φθινοπωρινός, autumnal
φθῐν-οπωρῐνός, ή, όν,
- autumnal, Hp. Aph. 2.25, Plu. QConv. 2.735b, Gal. 6.443; ἰσημερία ἡ φ. Arist. HA 543b9, PHib. 1.27.170 (iii B. C., without ἡ), Plb. 4.37.2.
φθινοπωρινός, ή, όν [ῐῐ] de la fin de l’automne, Hpc. Aph. 1245 ; Arstt. fr. 232 ; H.A. 5, 12, 3, etc.
Étym. φθινόπωρον.
φθινοπωρινός, aus dem Herbste, vom Herbste, herbstlich ; Arist. H.A. 5.11 ; φθινοπωρινὴ ἰσημερία Pol. 4.37.2.
Strong 5352
*
autumnal: δένδρα φ., autumn trees (said to be without fruit therefore at a time