φθίνω
φθῐν-ω, v. φθίω.
φθίνω [ῐ] (seul. prés. impf., fut. φθινήσω, ao. ἔφθινα et ἐφθίνησα, mais v. aussi φθίω, où les formes citées s’appliquent) se consumer, arriver à son terme :
1 en parl. du temps : φθίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα, Od. 11, 183, les nuits et les jours se consument, en parl. de pers. qui se consument à pleurer ; μηνῶν φθινόντων, Od. 10, 470, les mois s’écoulant ; μὴν φθίνων, primitiv. le mois finissant, Od. 14, 162 ; 19, 307 ; postér. la dernière des trois périodes du mois (p. opp. à μὴν ἱστάμενος et à μὴν μεσῶν) Thc. 5, 54, etc. ; de même dans les inscr. att. (v. Meisterh. p. 130, 28), où la formule φθίνοντος est usitée jusqu’en 305 av. J.-C. ; depuis 333 av. J.-C. on commence à voir apparaître la formule μετ’ εἰκάδας et sous l’empire μετ’ εἰκάδα ; v. Meisterh. ibid. ||
2 en parl. du déclin des astres, Eschl. Ag. 7 ||
3 en parl. de pers. se consumer, être épuisé par un mal, Soph. Tr. 558, O.C. 616, etc. ; οἱ φθίμενοι, Soph. El. 237, les morts ||
4 fig. en parl. de choses abstraites (vertu, force, etc. Pd. P. 1, 184 ; Soph. O.C. 906 ; Plat. Phæd. 71b, etc.) ; φθίνοντα μαντεύματα, Soph. Ant. 1013, prophéties qui s’évanouissent ||
➳ Prés. part. dat. pl. ion. φθινεῦσι, Hpc. 2, 674.
Étym. R. indo-europ. *dhgwhei-, disparaître, cf. lat. sitis ; v. aussi φθίω et φθινύθω.
1. act. met acc., causat. doen verdwijnen, te gronde richten, ombrengen:
2. act. intrans. wegkwijnen, vergaan, verdwijnen:
3. med.-pass. omkomen:
φθίνω, = φθίω.
φθίνω
See φθίω.
φθῐνω (φθίνει: aor. ἔφθινον: med. aor. ἔφθιτο; φθιμένου, -ῳ, -ον, -ων.)
- 1die ὅτι ξένοι ἔφθινον ἄτερθεν τεκέων ἀλόχων τε μελίφρονι αὐδ[ᾷ θυ]μὸν ἀνακριμνάντες (supp. et corr. Lobel: ἐφ[, φ[ . ]υνον papyri: v. κηληδών) Pae. 8.76 met., οὐ φθίνει Κροίσου φιλόφρων ἀρετά P. 1.94 med., φθίτο μὲν γα[ Δ. 4. e. 8. esp. aor. med. part., dead, ἐπεὶ τοῦτον εἵλετʼ αἰῶνα φθιμένου Πολυδεύκης Κάστορος ἐν πολέμῳ N. 10.59 μαρτύρια φθιμένων ζωῶν τε φωτῶν I. 4.10 ἔδοξʼ ἦρα καὶ ἀθανάτοις ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν I. 8.60 τηλέφαντον ὄρσαι γέρας φθιμένῳ Μελικέρτᾳ (v. l. ἐπιφθιμένῳ) fr. 5. 3. pro subs., “κᾶδος ὡσείτε φθιμένου δνοφερὸν ἐν δώμασι θηκάμενοι” P. 4.112 frag., ]τικα μιν φθιμένων [ P. Oxy. 2622, fr. 1, 12 ad ?fr. 346.
φθίνω , fut. φθίσω, aor. 3 pl. φθῖσαν, inf. φθῖσαι, mid. fut. φθίσομαι, aor. 2 ἔφθιτο, subj. φθίεται, φθιόμεσθα, opt. φθίμην, φθῖτ(ο), inf. φθίσθαι, part. φθίμενος, pass. perf. ἔφθιται, plup. ἐφθίμην, 3 pl. ἐφθίαθʼ, aor. 3 pl. ἔφθιθεν: trans., fut. and aor. act., consume, destroy, kill, Il. 16.461, Od. 20.67, Od. 16.428; intrans. and mid., waste or dwindle away, wane, perish, die; μηνῶν φθῑνόντων (as the months ‘waned’), φθίμενος, ‘deceased,’ Od. 11.558.