φθισίμβροτος
φθισίμβροτος, destroying men
φθῑσίμβροτος, ον, (φθίω, βροτός)
- destroying or killing men, μάχη, αἰγίς, Il. 13.339, Od. 22.297; φθῑσῐβρ- in Epigr. ap. Plu. Lys. 22 (sed φθερσῐβρ- (q. v.) ap. Paus. 3.8.9). [ῑ perh. metri gr., unless φθεισ- shd. be read.]
φθισί·μβροτος, ος, ον [ῑσ] qui consume ou fait périr les mortels, Il. 13, 339 ; Od. 22, 297.
Étym. φθίω, βροτός.
φθισίμβροτος, [θῑ], Menschen verderbend, tötend, Il. 13.339, Od. 22.297.
φθισίμβροτος
-ον
[φθισ-, φθίω + (μ)βροτός.]
Destroying men.
Epithet of μάχη Il. 13.339.
Of the aegis Od. 22.297.
φθισίμβροτος (βροτός): consuming mortals, ‘life-destroying.’
φθισίμβροτος
φθῑσίμ-βροτος, ον,
φθίω, φθίσω
- for φθισίβροτος, destroying men, Il., Od.