φθινόκωλος
φθινόκωλος, with wasting limbs
φθῐνό-κωλος, ον,
- with wasting limbs, Man. 4.500.
φθινό·κωλος, ος, ον [ῐ] aux membres épuisés ou languissants, Man. 4, 500.
Étym. φθίνω, κῶλον.
φθινόκωλος, mit schwindenden Gliedern, Maneth. 4.500.