φθισικός
φθισικός, consumptive
φθῐσῐκ-ός, ή, όν,
- consumptive, Arist. Pr. 884a11, Dsc. 1.72, Sor. Vit.Hippocr. 5, Plu. QConv. 2.674b, Arr. Epict. 3.13.20, etc.: metaph., σε . . φθόνος φθισικὸν πεποίηκε Men. 540.7.
φθισικός, ή, όν [ῐσ] atteint de consomption, phtisique, Arstt. Probl. 5, 31 ; Plut. M. 674b ; Geop. 12, 17, 3.
Étym. φθίω.
φθισικός, 1) an der Auszehrung leidend, sich dazu hinneigend, schwindsüchtig.
2) akt., auszehrend ; Medic.
2) akt., auszehrend ; Medic.