φιλομειδής
φῐλο-μειδής, ές, v. φιλομμειδής.
φιλο·μειδής, ής, ές gén. έος [ῐ] qui aime à sourire, aimable, gai, Anth. 9, 524 ; Luc. Im. 8 ||
➳ Poét. φιλομμειδής, Il. 3, 424 ; Od. 8, 362 etc.
Étym. p. *φιλοσμειδής, de φ. μειδιάω.
φιλομειδής, ές, gew. poet. φιλομμειδής, ές, das Lächeln liebend, gern lächelnd ; Aphrodite, Hom. u. Hes. oft, immer in der poet. Form ; μοῦσαι Paul.Sil. 52 (VI.66); Bacchus, Hymn. (IX.524); Luc. Imag. 8.