φιλόφωνος
φιλόφωνος, fond of talking, noisy
φῐλό-φωνος, ον,
- fond of talking, noisy, Plu. Col. 2.1125c; τὸ φ. ib. Sollert. 967b.
φιλό·φωνος, ος, ον [ῐ] qui aime à parler, grand parleur, Plut. M. 1125c ; τὸ φ. Plut. M. 967b, loquacité.
Étym. φ. φωνή.
φιλόφωνος, gern redend, redselig, καὶ κωτίλος Plut. adv. Col. 29.