χαριστέον
χαριστέον, one must humour
χᾰρ-ιστέον,
- one must humour, τινι Pl. Phdr. 227c.
- II one must give freely, opp. ἀνταποδοτέον, Arist. EN 1164b32; οὐ πάντα πᾶσιν χ. Ph. 1.253.