χαριστικός
χαριστικός, giving freely, bounteous
χᾰρ-ιστικός, ή, όν,
- giving freely, bounteous, φιλοτιμία Aristeas 227: of persons, Democr. 96, Corn. ND 15 (Comp.), Plu. QConv. 2.632c, Ptol. Tetr. 67, etc.; μεγαλόθυμος καὶ χ. Phld. Herc. 1457.5; τὸ χ. bounteousness, τοῦ θεοῦ Ph. 1.108, cf. Plu. Alex. fort. 2.332d. Adv. -κῶς Corn. l.c.
χαριστικός, ή, όν [ᾰ] bienfaisant, libéral, Plut. M. 632c ; Q. Sm. 2, 1, 5 ; Symm. Ps. 111, 5 ; τὸ χαριστικόν, Plut. M. 332, la libéralité.
Étym. χαρίζομαι.
χαριστικός, = χαριστήριος, bes. = gern schenkend, freigebig, Plut. Symp. 2.1.5 ; Phryn. in B.A. 12.