χωριστέον

χωρ-ιστέον,

• one must separate, τι ἀπό τινος Pl. Plt. 303d; also τι τινός, τῆς ὀχείας τοὺς κριούς Gp. 18.3.1, cf. Iamb. Protr. 21.κγ.
• • • 2 χωριστέος, α, ον, to be separated, A.D. Pron. 52.23.