χωρισμός
χωρισμός, separation
χωρ-ισμός, ὁ,
- separation, λύσις καὶ χ. ψυχῆς ἀπὸ σώματος Pl. Phd. 67d; χ. δέχεσθαι, opp. συνεζεῦχθαι, Arist. EN 1175a20.
- 2 secretion of sap, Thphr. CP 6.7.3.
- 3 abstraction, Plot. 4.7.8.
- II (from Pass.) a being separated, parting, departure, Plb. 5.16.6, D.S. 17.10; τὸν χ. ποιήσασθαι Id. 2.60; seclusion, LXX Le. 12.2, 18.19; ὁ ἀπὸ θεοῦ χ. Hierocl. in CA 24 p.472 M.
χωρισμός, οῦ (ὁ)
I tr. action de séparer, séparation, Th. C.P. 1, 4, 2 ; Plut. M. 119e ||
II intr. action de se séparer, d’où :
1 séparation : ψυχῆς ἀπὸ σώματος, Plat. Phæd. 67d, de l’âme d’avec le corps ||
2 départ, éloignement, Pol. 5, 16, 6 ||
3 sécrétion d’un suc, d’un liquide, Th. C.P. 6, 7, 3 ; en parl. des menstrues, Spt. Lev. 12, Zach. 13, 1 ||
4 retraite, isolement, Spt. Lev. 12, 2 ; 18, 19.
Étym. χωρίζω.
χωρισμός, ὁ,
1) = χώρισις, Plut.
2) vom pass. das sich Entfernen, dah. die Trennung, καὶ λύσις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος Plat. Phaed. 67d ; die Abreise, Pol. 5.16.6 u. öfter.
1) = χώρισις, Plut.
2) vom pass. das sich Entfernen, dah. die Trennung, καὶ λύσις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος Plat. Phaed. 67d ; die Abreise, Pol. 5.16.6 u. öfter.
χωρισμός, οῦ, ὁ,
χωρίζω
- separation, Plat.