χωρητέον

χωρ-ητέον,

• one must go on, proceed, D.H. 1.56, Herod.Med. in Rh.Mus. 58.106, Iamb. in Nic. p.35 P.: pl., ὅπῃ αὐτοῖς χωρητέα εἴη Procop. Vand. 1.19.