χωρητικός
χωρητικός, able to contain
χωρ-ητικός, ή, όν,
- able to contain, ὑγρότητος Sch. Ptol. 19.
- 2 capable of, ἄνθρωπος ζῷον λογισμοῦ χ. Ael. NA 2.11, cf. S.E. P. 3.121. Adv. -κῶς Suid. s.v. χανδόν.
χωρητικός, ή, όν, capable de contenir, gén. El. N.A. 2, 11 ; Sext. P. 3, 121.
Étym. χωρητός.
χωρητικός, fassend, in sich begreifend, Sp.