ἄητος

ἄητος (A) ὁ,

• = ἀετός [eagle], the constellation Aquila, Arat. 315.

ἄητος (B), ον,

• only in phrase θάρσος ἄητον Il. 21.395 (= θάρσος ἄᾱτον Q.S. 1.217); also ἄητοι; ἀκόρεστοι, ἄπληστοι, and ἀήτους· μεγάλας (A. Fr. 3), Hsch.

ἄητος (C), ὁ ἀκατάπαυστος, Hdn.Gr. 1.220; perh. insatiate (ἄω); cf. αἴητος.

ἄητος, Hom. einmal, Il. 21.395 θάρσος ἄητον, vielleicht verw. mit ἄημι, oder mit ἅζομαι, ἄγαμαι, erstaunlich, oder stürmisch ; vgl. αἴητον ; nach Hesych. auch von Aesch. Atham. frg. 2 für μέγας gebraucht.

ἄητος

[perh. fr. ἄημι.]

Thus, vehement, violent, fierce: θάρσος Il. 21.395.

ἄητος : word of doubtful meaning, stormy, impetuous (if from ἄημι); ἄητον θάρσος, Il. 21.395†.

ἄητος ἄημι

• stormy, furious, θάρσος ἄητον Il.