ἀκάτακτος
ἀκάτακτος, not to be broken
ἀκάτακτος, ον,
- not to be broken, Arist. Mete. 385a14; unbroken, Phld. Mort. 39.
1 que no se rompe, indemne
κεραμεᾶ σκεύη συνκρούοντα ... ἀδαμαντίνοις ἀκάτακτα διαμενεῖ<ν>
2 irrompible Arist.Mete.385a14.
ἀ·κάτακτος, ος, ον, qu’on ne peut briser, Arstt. Meteor. 4, 8, 5.
Étym. ἀ, κατάγνυμι.
ἀκάτακτος, unzerbrechlich, Arist. Meteor. 4.8.