ἀκατάληκτος
ἀκατάληκτος, incessant
ἀκατά-ληκτος, ον,
- incessant, γένεσις Ocell. 4.2, cf. Arr. Epict. 1.17.3, Procl. in Prm. p.873 S., etc. Adv. -τως Agathin. ap. Orib. 10.7.26.
- II acatalectic, in prosody, Heph. 4, Aristid. Quint. 1.23.
I
1 inacabable
ἄπειρον ἔσται τοῦτο καὶ ἀκατάληκτον
de un razonamiento
• inacabable, incesante Ocell.44, cf. Procl.in Prm.1119.
2 métr. acataléctico verso cuyo último pie está completo, Heph.4.1, Aristid.Quint.46.9, Diom.1.502.8, Mar.Vict.6.61.8.
II adv. -ως incesantemente Agathin. en Orib.10.7.27.
ἀ·κατάληκτος, ος, ον :
1 qui ne cesse pas, Ocell. 4, 1 ; Arr. Epict. 1, 17, 3 ; DL. 7, 51 ||
2 t. de pros. dont le dernier pied n’est pas tronqué, acatalectique, Drac. 134, 7 ; Héph. 4, 1 ; A. Quint. p. 50.
Étym. ἀ, καταλήγω.
ἀκατάληκτος, ohne Ende, Ocell. Luc. 4, neben συνεχής ; – μέτρα ἀκ., wo der letzte Versfuß vollständig ist, Gramm.