ἀκατάκριτος
ἀκατάκριτος, uncondemned
ἀκατά-κρῐτος, ον,
- uncondemned, Act. Ap. 16.37, 22.25.
I
1 no juzgado, no condenado
εἰ ἄνθρωπον Ῥωμαῖον καὶ ἀκατάκριτον ἔξεστιν ὑμῖν μαστίζειν;
¿podéis azotar a un ciudadano romano y sin que haya sido juzgado?
2 no condenable
ἀ. ὁ ἐσθίων καὶ πίνων διὰ τὴν πίστιν
II adv. -ως sin ser juzgado Dion.Ar.EH 118.1, Marc.Er.Leg.73.
ἀ·κατάκριτος, ος, ον, non condamné, NT. Ap. 16, 37 ; 22, 25.
Étym. ἀ, κατακρίνω.
ἀκατάκριτος, nicht gerichtet, NT.
ἀκατάκριτος
κατακρίνω
- uncondemned, NTest.