ἀνάπαυλα
ἀνάπαυλα, repose, rest
ἀνά-παυλα, ης, ἡ,
- repose, rest, ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν S. Ph. 638; κατʼ ἀναπαύλας διῃρημένοι divided into reliefs, of workmen, Th. 2.75.
- 2 c. gen. rei, rest from a thing, κακῶν S. El. 873, cf. Ph. 878; πόνων Th. 2.38; τῆς σπουδῆς Pl. Phlb. 30e.
- II resting-place, E. Hipp. 1137, Pl. Lg. 722c; inn, Ar. Ra. 113; ἀνάπαυλαι κατὰ τὴν ὁδόν Pl. Lg. 625b; εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν (where there is a play upon the first sense) Ar. Ra. 185, cf. 195.
I
1 descanso, reposo
ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν
• c. gen. descanso, pausa
κακῶν
μόχθων
πόνων
σπουδῆς
2 plu. relevos, turnos
διῃρημένοι κατ' ἀναπαύλας
II lugar para descansar E.Hipp.1137, Pl.Lg.722c,
εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν
• parada, alto
κατὰ τὴν ὁδόν
• fondeadero Ar.Ra.195.
ἀνάπαυλα, ης (ἡ)
1 repos, pause, avec le gén. : au propre, en parl. d’une marche, Plat. Rsp. 532e ; p. anal. en parl. de maux, de fatigues, Soph. El. 873, Ph. 637 ; Plat. Parm. 137b, Phil. 30e ; au plur. Thc. 2, 38 ; DH. 2, 18, etc. ; κατ’ ἀναπαύλας, Thc. 2, 75, par relais, c. à d. par équipes alternantes ; particul. pause dans le discours, DH. Comp. p. 133, 2 ; Lgn 11, 1 ||
2 lieu de repos, d’ord. au plur. Eur. Hipp. 1137 ; Ar. Ran. 195, etc. ; Plat. Leg. 625b ; au sg. Plat. Leg. 722c.
Étym. ἀναπαύω.
1. rust, pauze:
2. rustplaats, halte.
ἀνάπαυλα, ἡ, das Ausruhen, die Erholung, κακοῦ Soph. Phil. 634 ; El. 861 ; πόνων Thuc. 2.38 ; Plat. Legg. II.653d ; σπουδῆς Phil. 30e ; διῃρημένοι κατʼ ἀναπαύλας, durch ἀναπαύλησις erklärt, sich abwechselnd ruhend, und deshalb in zwei Abteilungen arbeitend, Thuc. 2.75 ; Ruheplatz, κατὰ τὴν ὁδόν Plat. Legg. I.625b.
ἀνάπαυλα
ἀναπαύω
- Irepose, rest, Soph.; κατʼ ἀναπαύλας διηιρῆσθαι to be divided into reliefs, of workmen, Thuc.
- 2c. gen. rei, rest from a thing, Soph., Thuc., etc.
- IIa resting-place, an inn, Lat. deversorium, Eur., Ar.