ἀναπάρτιστος
ἀναπάρτιστος, incomplete
ἀναπάρτιστος, ον,
- incomplete, of verbal expression, Stoic. 2.58.
incompleto
ἐλλιπῆ μὲν οὖν ἐστι τὰ (λεκτὰ) ἀναπάρτιστον ἔχοντα τὴν ἐκφοράν
• de pers. imperfecto Ign.Phil.5.1.
ἀν·απάρτιστος, ος, ον, incomplet, imparfait, DL. 7, 63.
Étym. ἀν-, ἀπαρτίζω.
ἀναπάρτιστος, unvollendet, Diog.L. 7.63.