ἀναπάλλακτος
ἀναπάλλακτος, irremovable
ἀναπάλλακτος, ον,
- irremovable, αἰσχύνη Jul. ad Them. 265d (11).
irreparable
αἰσχύνη
ἀν·απάλλακτος, ος, ον, qu’on ne peut écarter, Jul. 265d ; Syn. 183a.
Étym. ἀν-, ἀπαλλάσσω.
ἀναπάλλακτος, nicht fortzuschaffen, ῥύπος, Synes.