ἀναθετέον
ἀναθετέον, one must put off
ἀναθετέον, (ἀνατίθημι)
- one must put off, Pl. Lg. 935e; ἀ. τὴν ἄμυναν εἰς τὸν χρόνον Plu. Praec. 2.817c.
- II one must ascribe, τί τινι Pl. Mx. 240e.
I c. ac. y dat.
1 hay que consagrar o dedicar
τῷ θεῷ τὴν ἰδίαν ἀ. ἰσχύν
2 hay que imputar o atribuir
τῶν ἐνδείων ἃς ... τοῖς δημιουργοῦσιν ἀ.
τὰ μὲν οὖν ἀριστεῖα τῷ λόγῳ ἐκεῖνοις ἀ.
II sólo c. ac. hay que diferir
τοῦτο μὲν οὖν οὐδαμῶς ἀ.
ἀ. οὖν τὴν ἄμυναν εἰς τὸν χρόνον
ἀναθετέον, vb. d’ἀνατίθημι :
1 il faut attribuer, Hpc. 5, 52 ; Ath. 701f ||
2 il faut différer, Plat. Leg. 935e ; Plut. M. 817c.
1. men moet toekennen of toeschrijven.
2. men moet terugkomen op.