ἀναπτυχή
ἀναπτυχή, the expanse
ἀνα-πτυχή, ἡ,
- = ἀνάπτυξις, ἰὼ . . αἰθέρος ἀμπτυχαί oh wide expanse of heaven! E. Ion 1445; νυκτός τε πηγὰς οὐρανοῦ τʼ ἀναπτυχάς S. Fr. 956; ἡλίου ἀναπτυχαί the sunʼs unclouded orb, E. Hipp. 601; ἀ. ἐλεύθεροι (sc. ὀμμάτων) El. 868.
1 extensión abierta, inmensidad
ἰὼ ἰώ, λαμπρᾶς αἰθέρος ἀμπτυχαί
οὐρανοῦ
ἡλίου ... ἀναπτυχαί
disco del sol
2 acción de abrir los ojos, mirada
ὄμμα τοὐμὸν ἀμπτυχαί τ' ἐλεύθεροι
mis miradas se despliegan libremente
*ἀναπτυχή, poét. ἀμπτυχή, ῆς (ἡ) [ῠ] déploiement, expansion, d’où :
1 action d’apparaître, de briller : οὐρανοῦ ἀναπτυχάς, Soph. fr. 655, la région où le ciel brille (de la lumière naissante), c. à d. l’Orient, p. opp. à νυκτὸς πηγάς ||
2 espace ouvert : αἰθέρος ἀμπτυχαί, Eur. Ion 1445, les vastes espaces du ciel ||
3 action de promener ses regards librement, Eur. El. 868 ; ἀναπτυχαὶ (ἡλίου) Eur. Hipp. 601, l’œil ouvert du soleil.
Étym. ἀναπτύσσω.
1. het zich ontvouwen
2. uitgestrektheid, oppervlak:
ἀναπτυχή, p. ἀμπτυχή, ἡ, die Eröffnung, ἡλίου Eur. Hipp. 601, nach Hesych. Aufgang der Sonne, nach Schol. das ausgebreitete Sonnenlicht, ἀκτῖνες. So αἰθέρος Eur. Ion. 1445, der weit geöffnete Raum des Aethers ; Soph. οὐρανοῦ ἀναπτυχή frg. 655 ; aber Eur. El. 863 ὄμμα τοὐμὸν ἀμπτυχαί τʼ ἐλεύθεροι, ich kann frei das Auge aufschlagen.
ἀναπτυχή
- αἰθέρος ἀμπτυχαί, the expanse of heaven, Eur.; ἡλίου ἀναπτυχαί the sunʼs expanse, Eur.