ἀνασχεθέειν

ἀνα-σχεθέειν, ἀνασχεθεῖν, inf. of the poet. aor. 2 of ἀνέχω.

ἀνασχεθέειν, Od. 5.320 αἶψα μάλʼ ἀνσχεθέειν, inf. aor. zu ἀνέχω, hoch halten. Auch sp.D., wie Ap.Rh. 4.698.