ἀναφωνέω
ἀναφωνέω, to call aloud, declaim
- call aloud, shout, Plb. 3.33.4, LXX 1 Ch. 15.28, al., Ev.Luc. 1.42; exercise the voice, Aret. CD 1.3: esp. practise the voice by declaiming, Plu. Sanit. 2.130c; τὰ πρός τι ἀναπεφωνημένα declamations upon . ., ib. Aud.poet. 30e.
- 2 proclaim, βασιλέα Id. Demetr. 18: c. dat., decree, τοῦ ἀναπεφωνημένου Νουμηνίῳ στεφάνου PFay. 14.2.
- 3 ἀ. τὴν ἐλευθερίαν claim liberty, Artem. 1.58, cf. Plu. Cic. 27.
- 4 of poetic utterance, Arist. Mu. 400a18, Plu. Cor. 32; of any utterance, c. acc., Epicur. Ep. 1 p.24 U., cf. p.27 U.
- 5 invoke, in Pass., Dam. Pr. 125 (quater).
I intr.
1 clamar, gritar Plb.3.33.4, Plu.Cic.27,
κραυγῇ μεγάλῃ
2 declamar
ἀκούειν ... τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἢ σωφροσύνην ἢ δικαιοσύνην ἀναπεφωνημένων
oir ... declamaciones sobre el valor o la prudencia o la justicia
• ejercitar la voz
ἀναφωνέειν χρή
II tr.
1 expresar, proferir
τινας φθόγγους
κἀκεῖνο
2 reclamar c. inf.
τὸν ἑαυτοῦ πατέρα μετῆλθαι ἐκ τῆς Διὸς πόλεως
3 c. dos ac. proclamar
Ἀντίγονον καὶ Δημήτριον βασιλέας
• invocar en v. pas.
καὶ τοῦτο (σκότος ἄγνωστον) τρὶς ἀναφωνούμενον οὕτως
• c. dat. decretar en v. pas.
τοῦ ἀναπεφωνημένου Νουμενίῳ στεφάνου
Strong 400
to cry out, exclaim: Lk 1:42 (Arist., al.).†
- 1to call aloud, declaim, Plut.
- 2to proclaim Plut.