ἀνεξίτητος
ἀνεξίτητος, with no outlet: inevitable
ἀνεξ-ίτητος [ῐ], ον,
- with no outlet: inevitable, Hsch.
1 inevitable Hsch.
2 que persevera, que permanece
ἀ. ἔχουσι τὴν εὐσέβειαν
3 incumplido
ἔδει σκληροῖς καταπτοεῖσθαι δείμασι τοὺς ἀνεξίτητον μέλλοντας ποιεῖσθαι τὴν ἐντολήν
ἀνεξίτητος, ohne Ausgang, B.A. 397.