ἀνεπαίσχυντος
ἀνεπαίσχυντος, having no cause for shame
ἀνεπ-αίσχυντος, ον,
- having no cause for shame, 2 Ep.Ti. 2.15; μηδὲ -τον ἡγοῦ J. AJ 18.7.1.
I que no tiene de que avergonzarse
ἐργάτης
μηδὲ δευτερεύειν ἀνεπαίσχυντον ἡγοῦ
II adv. -ως
1 sin tener motivo de vergüenza e.d. debidamente
καὶ διὰ γραμμάτων ἐμμαρτυρούμενοι ἀ. κηρύσσομεν
• sin sentirse avergonzado
περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος ἀ. ... ἄγνοιαν ὁμολογεῖν
2 sin deshonor
γεννηθεὶς διὰ γεννητικῶν πόρων ἀ., ἀχράντως
ἀν·επαίσχυντος, ος, ον, irrépréhensible, qui n’a pas à rougir, NT. 2 Tim. 2, 15.
Étym. ἀν-, ἐπαισχύνομαι.
Strong 422
*†
not to be put to shame: II Ti 2:15.†
ἀνεπαίσχυντος
ἐπαισχύνομαι
- having no cause for shame, NTest.