ἀνεπάϊστος
ἀνεπάϊστος, inaudible
ἀνεπ-άϊστος, ον,
- inaudible, Agathocl. 2.
ἀν·επάϊστος, ος, ον, dont on ne peut entendre parler, Agathocl. (Ath. 376a).
Étym. ἀν-, ἐπαΐω.
ἀνεπάϊστος, nicht hörbar, Ath. IX.376a.