ἀνεπιχείρητος
ἀνεπιχείρητος, unassailable
ἀνεπι-χείρητος, ον,
- unassailable, Plu. Caes. 25; = ἀνεπιβούλευτος, Hsch.
- 2 unattempted, Plu. Comm.not. 2.1075d.
1 que no ha sido intentado
τῶν ἀτοπωτάτων οὐδέν
ninguna de las cosas más insólitas
• inalterado, intacto
φυλαχθῆναι τὰ ἐψηφισμένα ... ἀνεπιχείρητα
• no expuesto a ataques Hsch.
2 imposible
ἐδόκουν ἀνεπιχείρητα Καίσαρι τὰ τῶν ἀφισταμένων ποιεῖν
(estas cosas) parecían hacer imposible a César oponerse a los planes de los rebeldes
ἀν·επιχείρητος, ος, ον :
1 non entrepris, Plut. M. 1075d ||
2 contre qui l’on ne peut rien entreprendre, inattaquable, Plut. Cleom. 3.
Étym. ἀν-, ἐπιχειρέω.
ἀνεπιχείρητος, nicht anzugreifen, nicht zu überwältigen, Plut. Cleom.3 ; adv. Stoic. 31.