ἀνεπιτίμητος
ἀνεπιτίμητος, not to be censured
ἀνεπι-τίμητος [τῑ], ον,
- not to be censured, Arist. EN 1154b4, etc.; τινός for a thing, D. 61.54; uncriticized, Isoc. 12.245.
- 2 unpunished, Plb. 35.2.8, Onos. Praef. 6, Ph. 1.219.
- II not estimated or rated, IG 2(2).1241.14, cf. 2.1059.7.
I
1 no criticado
παραλείψειν ἀνεπιτίμητον τὸν λόγον
• no castigado
ἐὰν ἀνεπιτίμητοι διαφύγωσιν
2 que no se puede censurar, irreprochable
op. φαῦλον
τῆς σῆς φιλίας ἀνεπιτίμητον
sin poder ser censurado por tu amistad
II no tasado
(τὸ χωρίον) ἀτ[ε]λὲς καὶ ἀνεπιτίμητον
ἀν·επιτίμητος, ος, ον [τῑ]
1 qui n’est ou qui ne peut être blâmé, Isocr. 284a ; τινος, Dém. 417, 112, au sujet de qqe ch. ||
2 p. suite, impuni, Pol. 35, 2, 8.
Étym. ἀν-, ἐπιτιμάω.
ἀνεπιτίμητος, untadelhaft, τῆς φιλίας Dem. 61.54 ; Plut. Dem. 16 ; ungestraft, Pol. 35.2 u. Sp.
ἀνεπιτίμητος
ἐπιτιμάω
- not to be censured, τινος for a thing, Dem.